MEVZUAT

ZEMİN VE TEMEL ETÜDÜ RAPORUNUN HAZIRLANMASINA İLİŞKİN ESASLAR
Tanım
Kapsam
Etütlerin Planlanması
Etüt Kategorileri
          Kategori 1:
          Kategori 2:
          Kategori 3:
Zemin ve Temel Etütlerinin Kapsamı
Zemin ve Kaya Parametrelerinin Değerlendirilmesi
          Genel
          Zemin ve Kayaların Sınıflandırılması
          Yoğunluk
          İzafi Sıkılık
          Drenajsız Mukavemet
          Efektif Mukavemet Parametreleri
          Zemin Rijitliği 
          Kaya ve Kaya Kütleleri Kalitesi ve özellikleri
          Permeabilite ve Konsolidasyon Parametreleri
          Konik Penetrometre Mukavemeti 
          Standart Penetrasyon Deneyi (SPT) ve Dinamik Sondalama
          Presiyometre Deneyleri
          Sıkıştırılabilme özelliği
Zemin ve Temel Etüdü Raporu 
          Genel
          Zemin Bilgi ve Verilerinin Sunulması
          Zemin Verilerinin Değerlendirilmesi
          Sonuç ve öneriler
          İlgili Standart ve Yönetmelikler
          Örnekler
1. TANIM:

Başa Dön
          Zemin ve temel etütleri, temel tasarımı ile zemin-temel-yapı etkileşiminin irdelenmesinde kullanılacak zemin özellikleri ve zemin parametrelerinin tayini için yapı alam ve çevresinde zemin ve yeraltı suyu ile ilgili bütün verilerin toplanması amacıyla yapılan çalışmalar olup bu çalışmaların sonucunda temel ön tasarımı belirlenir.
2. KAPSAM:

Başa Dön
          Etütlerin kapsamı ve içeriği yapı özellikleri, zemin koşulları, civardaki yapılar, depremsellik, çevre ilişkileri, yeraltı suyu durumu gibi faktörlere bağlıdır. Bu amaç­la yapılacak zemin ve temel etütlerinin kapsam ve içeriğini belirleyen kategoriler aşağıda tanımlanmıştır.
3. ETÜDLERİN PLANLANMASI:

Başa Dön

Planlama; yerel zemin yapısı, yapı özellikleri, depremsellik ve çevre ile ilgili ve yapıma ilişkin tüm olası sorunları göz önüne alacak şekilde yapılmalıdır. Etüt so­nuçları planlamayı değiştirir tarzda olursa, ek etüt gerekip gerekmediği irdelenme­lidir.

Zemin ve temel etüdü ile görevlendirilen uzman, amaçlanan yapı ye yapım yön­temleri konusunda bilgili ve deneyimli olmalı ve yapıya ilişkin kararların her aşa­masında haberdar edilmelidir.
4. ETÜT KATEGORİLERİ:

Başa Dön

Zemin ve temel etütlerinin kapsam ve içeriğini belirleyen incelemeler, irdele­meler, hesaplar ve denetim yöntemleri yapı ve zemin koşullarının (1) az riskli, (2) normal riskli, (3) yüksek riskli olmasına göre 3 kategoride toplanır.

Bir yapının aşağıda tanımlanan kategorilerden hangisine gireceği etütler ön­cesi kararlaştırılır. Ancak bu kategori, etütlerin herhangi bir aşamasında gerekçesi belirtilerek değiştirilebilir.
Kategori 1:
Yapılar Yönünden:
          Bu kategoride küçük ve basit yapılar yer alır. Risk mal ve can yönünden ihmal edilebilir düzeydedir. Bu yapıların etüdü ilgili mühendis tarafından; deneyim, gözlem, standartların ve kabul görmüş tablo verilerinin kullanımı suretiyle gerçekleş­tirilebilir (arazide gözlem çukuru açtırıp gözlemek, çevrede mevcut bazı, kanal vb. gibi zemin yapısını gösteren yer~eri incelemek, varsa civardaki yapıların durumunu incelemek vb. gibi).
Zemin Koşulları Yönünden:
          Düz veya çük eğiı3İli olmayan tabii sahalardır. Şişme ve/veya yüksek oturma potansiyeli gösteren zeminler, yumuşak veya gevşek veya organik madde içeren ve­ya daha önce karşılaşılmamış değişik nitelikli zeminler ile tekniğine uygun olarak sıkıştırılmamış dolgular bu kategori içinde değildir.
Civar Yapılar Yönünden:
          Komşu yapılara, alt yapı şebeke sistemlerine (su kanalizasyon, tabii gaz, telefon, elektrik vb. gibi) zarar riski olmamalıdır.
Yeraltı Suyu Yönünden:
          Su tabyası altında kazı yapılmamalı veya su tablası altında kazı yapmanın hiç­bir sorun yaratamayacağı deneyimle söylenebilmelidir.
Depremsellik Yönünden:
          Deprem riski düşük veya depreme hassas olmayan yapılar.
Çevre Yönünden:
          Hidroloji, tabii bitki örtüsü, yüzeyse1 su rejimi, toprak kayması, zemin çökmesi vb, konularda sorun olmamalıdır.
Kategori 2:
Yapılar Yönünden:
          Bu kategoride anormal risk taşımayan, alışılmamış unsurlar içermeyen, analiz ve hesap gerektiren ve fakat klasik metotlarla zemin ve temel tasarımı tamamlana­rak yapımı gerçekleştirilebilen yapılar ve temeller yer alır.
Zemin Koşulları Yönünden:
          Temel tasarımı için gerekli zemin parametreleri alışılmış arazi ve laboratuar çalışmaları ile bulunabilmelidir (standart penetrasyon deneyi, arazi permeabilite deneyleri, laboratuar konsolidasyon, üç eksenli basınç, serbest basınç, sınıflandır­ma deneyleri vb.).
Civar Yapılar Yönünden:
          Kazılar, kazıklı temel inşaatları, yeraltı suyunun ir.dirilmesi ve drenajı gibi faaliyetlerin civar yapılara zararlı olmayacağı söylenebilmelidir.
Yeraltı Suyu Yönünden:
         Bu kategoriye giren işlerde, yeraltı su seviyesinin indirilmesi uygulamalarında meydana gelebilecek aksamalar, civar yapılar veya yük taşıyan tabakalar için her­hangi bir uyarı veya önlem gerektirebilecek riskler taşımamalıdır.
Depremsellik Yönünden:
          Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkındaki Yönetmelikte önerilen stan­dart yöntemlerle projelendirilebilen dinamik yapı-zemin etkileşimi analizi ve /veya özel bir analiz ve çalışma gerektirmeyen yapıların zemin ve temel etüdü bu kategori içindedir.
Çevre Yönünden:
          Çevreye etki açısından özel bir önlem gerektirmeyen. çevre ile ilgili sorunların, bu konudaki alışılmış yöntemlerle çözülebildiği işler bu kategori kapsamındadır.
          Yüzeysel (tekil, sürekli veya radyeler, temeller, kazıklı temeller, istinat duvar­ları, köprü ayakları, dolgular, seddeler, toprak işleri, zemin ankrajları, diğer ankraj sistemleri bu kategoriye giren işlere örnektir.
Kategori 3:
Yapılar Yönünden:
          Bu kategoride özel veya büyük risk taşıyan, çok büyük açıklıklı, özel taşıyıcı sistemli, alışılmamış ve/veya karmaşık yük durumlarına sahip yapılar yer alır.

Zemin Koşulları Yönünden:
          Zor zemin koşulları, mühendislik tasarımı için alışılmış olmayan deneyler ve / veya hesap metotları ile özel irdeleme ve yorum gerektiren işler bu kategori içinde­dir.
Civar Yapılar Yönünden:
          Civar yapılar yönünden risk olasılığı taşıyan tüm işler.
Yeraltı Suyu Yönünden:
          Değişken permeabiliteye sahip tabakaların, değişik su tablalarının bulunması gibi yeraltı suyundan kaynaklanan riskleri taşıyan durumlar.
Depremsellik Yönünden:
          Yüksek deprem riski olan bölgelerdeki depreme hassas ve özel yapılar.
Çevre Yönünden:
          Çevre yönünden zor ve karışık sorunlara neden olabilecek işler.
          Genel kural olarak, Etüt Kategorisi 1 ve Etüt Kategorisi 2’ye girmeyen tüm işler bu kategori içinde ele alınmalıdır.
Örnekler:

  • Çok özel yük taşıyan yapılar,

  • Yerleşim bölgelerinde civarı ve yapıları etkileyebilecek derin kazılar (Çok katlı bodrum kazıları gibi),

  • Ağır dinamik yük etkisindeki makine temelleri,

  • Zararlı kimyasal maddeler işleyen veya depolayan tesisler,

  • Büyük açıklıklı köprüler,

  • Tüneller,

  • Büyük su yüküne maruz yapılar, barajlar, seddeler,

  • Açık deniz yapılan,

  • Şişme veya çökme özelliği gösteren zeminlere oturan yapılar,
          Gerekli etüdü planlamak, muayene çukuru, sondaj, arazi ve laboratuar de­neylerini gözetip denetlemek, etüt bulgu ve sonuçlarından tasarım ve yapım için gerekli verilen üretmek, rastlanan temel zemini ile tasarlanan yapı arasındaki et­kileşimleri proje müellifine ve gerekli yerlere sunmak, zemin ve temel konularında uzman mühendisin görevidir. Zemin ve temel raporu bu uzman tarafından düzenlenir.
5. ZEMİN VE TEMEL ETÜTLERİNİN KAPSAMI:

Başa Dön
a. Etüt Kategorisi 1’de yer alan yapılar için yapılacak etütlerin kapsamı aşağıda belirtilmiştir.

  • Yapı alanında gözlem yapmak ve yerel bilgileri toplamak,

  • Derin olmayan muayene çukurları açmak suretiyle zemini incelemek,

  • Gerekirse burgu ile delik açmak, sondalama deneyleri yapmak,
          Bu kategorideki etütler, ilgili standartlara ve kabul görmüş yayınlara atıf ya­parak sorunu çözebilecek bir mühendis tarafından yapılmalıdır. Bu etüdü yapa­nın inşaat mühendisi olmaması halinde yapıya ilişkin bilgi ve irdelemeler bir inşaat mühendisi ile birlikte yapılmalıdır.
b. Etüt .Kategorisi 2 ve 3’de ise genellikle bir ön etüt, bir tasarım etüdü (son etüt), gerekirse kontrol etütleri ve yapı evresi gözlemleri ile özel ölçümler yer alır.
          Ön etüt, seçilen yerin uygunluğunun tespiti, alternatif yerlerin belirlenmesi ve tasarım etüdünü planlamak için yapılır, ön etütler sırasında dahil edilmesi düşü­nülebilecek hususlar,

  • Topografik durum,

  • Hidrolojik koşullar, boşluk suyu dağılımı,

  • Komşu yapılar ve kazıların incelenmesi,

  • Jeolojik kayıtların incelenmesi,

  • Hava fotoğrafları,

  • Civarda yapılmış önceki etütler,

  • Eski haritalar,

  • Yerel depremsellik,

  • Diğer ilgili bilgiler, olabilir.
          Tasarım etüdü (son etüt) ise yapılacak yapının ekonomik ve güvenilir proje­lendirilmesine esas olacak bilgi ve verilen sağlayacak inşaat metodunun ve inşaat sırasında doğabilecek sorunların belirlenmesini temin edecek şekilde olmalıdır. Bu etüdün amacı proje için gerekli bütün zemin verilen ve özelliklerinin güvenilir bir şekilde tespit ve tanımlanması yoluyla zemin—yapı etkileşiminin irdelenip yorum­lanabilmesidir. Bu etüde dahil edilecek hususlar,

  • Zemin tabakalarının belirlenmesi,

  • Zeminlerin mukavemet özelliklerinin belirlenmesi,

  • Zeminlerin deformasyon özelliklerinin belirlenmesi,

  • Zemin prof ili boyunca boşluk suyu basıncının belirlenmesi,

  • Permeabilitenin belirlenmesi,

  • Zeminlerin sıkışabilirliğinin belirlenmesi,

  • Yeraltı suyunun zararlı etkilerinin tespiti,

  • Zemin ıslah imkanlarının belirlenmesi, vb. olarak sıralanabilir.
          Bu amaçla, kayalarda erime boşlukları, kaya ve zeminlerin dolgu malzeme­lerinin bozuşma durumu, yeraltı suyu hidrolojisj, faylar, zemin ve. kayaların krip (sünme) durumu, şişme ve göçme potansiyeli olup olmadığı gibi bilgilerin toplan­ması da gerekli ve yararlı olabilir.
          Bu etütler için uygulanacak alışılmış yöntemler,

  • Yerinde arazi deneyleri,

  • Sondajlar, inceleme çukurları,

  • Laboratuar deneylerini, kapsar.
          Zemin araştırmaları, sorumlu mühendisin daha fazla derinliklerin yapının dav­ranışını etkilemeyeceğini belirlediği derinliğe kadar yapılır. Bu derinlik genel olarak yapı ve zemin özelliklerine müştereken bağlıdır.
          Sondajlar ve arazi çalışmaları bir jeoloji mühendisi, jeolog, inşaat veya maden mühendisinin gözetiminde gerçekleştirilmelidir.
          Etüdün büyük bir alanı kapsadığı durumlarda, inceleme noktaları bir ağ üze­rinde seçilebilir. Noktalar arası uzaklık normal hallerde 20-40 m. olabilir. Üniform zeminlerde sondaj ve çukur aralıktan arttırılabilir ve/veya bir kısım sondaj ve çu­kurlanın yerine jeofizik yöntemler veya sondalama uygulanabilir. Tekil ve şerit temellerde sondaj veya sondalama derinliği temel genişliğinin 1-3 katı dolayında ola­bilir. Daha derin tabakaların etüdünde özel olarak belirlenen bazı noktalarda otur­ma özellikleri ve zemin suyu ile ilgili sorunlar ayrıca araştırılmalıdır.
          Radye temellerde etüt edilen zemin veya sondaj derinliği, bu derinlikte kaya tabakasına rastlanmaz ise, normal olarak temel genişliği kadar veya daha fazla ol­malıdır.
          Dolgu alanlarında ve sedde yapılarında etüt derinliği oturmalara katkısı ola­bilen bütün tabakaları içerecek şekilde seçilmelidir. Etüt noktaları arasındaki uzak­lık ise normal hallerde 100-200 m alınabilir.
          Kazıklı temeller için sondaj, penetrasyon veya yerinde deney derinliği güven­liği sağlayacak kadar olmalıdır. Normal olarak bu derinlik kazık ucundan itibaren kazık çapının 5 katı veya 5 m. aşağıya ulaşan bir derinlikten daha az olamaz. Daha fazlası gerekmiyorsa bu derinlik kazık grubu için kazık grubunu oluşturan dikdört­genin küçük kenarının uzunluğu kadar kazık uç seviyesinin altına inmelidir.
c. Etütler sırasında mevcut su basınçları ve yeraltı su seviyesinde oluşabilecek en yüksek ve en• düşük seviyeler tespit edilmelidir.
          Boşluk suyu basıncının araştırılması normal olarak şunları kapsar:

  • Sondajlarda rasat borusu yerleştirilerek seviye ve seviye değişikliği gözlen­mesi,

  • İnşaat alanın yer altı ve yer üstü hidrolojisinin incelenmesi.

 
          Kazıklarda kaldırma kuvveti hesabı için boşluk suyu basıncının kazı tabanı altında, kazı tabanından itibaren en az su seviyesi ile kazı tabanı arasındaki mesa­feye eşit bir derinliğe kadar belirlenmesi gerekir. Üst seviyelerde düşük yoğunluk olması halinde etüt derinliği arttırılabilir.
          Çevrede su seviyesi indirme veya su çekme kuyuları varsa tespit edilmelidir.
          3. Kategoriye giren işlerde işin Özelliğinin gerektirdiği ek çalışmalar yapılma­lıdır. Özel bir deney veya etüt uygulandığında takip edilen yöntem, deney usulleri ve yorumu ile ilgili hususlar belgelenmeli ve kaynak gösterilıl3elidir.
          Kategori 2 ve 3 olarak tanımlanan etütlerin zemin ve temel mühendisliği konu­larında tecrübe sahibi ve tercihen lisans üstü eğitim görmüş ve bu konularda dene­yim kazanmış inşaat mühendisleri veya böyle bir mühendisin sorumlu yönetiminde çalışan, bünyesinde tercihen jeoloji mühendisinin de bulunduğu bir ekip tarafından yapılması gerekir.. -
          Gerekli ve zorunlu hallerde, Kategori 3 için öngörülen özel etütleri yapacak ve /veya ekip sorumluluğunu üstlenecek inşaat mühendisi, zemin ve temel mühen­disliği konularında lisans üstü öğrenim görme ve deneyim şartına ek olarak irde­lenen konuya özgü özel alanda uzmanlaşmış bir inşaat mühendisi olmalıdır.
6. ZEMİN VE KAYA PARAMETRELERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ:

Başa Dön
Genel:
6.1.1 Zemin ve kaya parametreleri zemin ve kayaların özelliklerinin rakamsal değer olarak ifadesidir. Örneğin, kayma mukavemeti açısı, sıkışabilirlik, penetras­yon darbe sayısı, kaya kalite indisi (RQD) gibi.
6.1.2 Tasarımda kullanılan zemin ve kaya parametreleri arazi ve laboratuar deneyler inden ve diğer kabul görmüş çalışma sonuçlarından elde edilir. Bunlar te­mel ve yapı tasarımı için öngörülen göçme, aşırı deformasyon, kullanılabilirlik gibi kriterlerin inceleme ve irdelemelerinde kullanılır.
6.1.3 Güvenilir zemin parametrelerinin tespiti için göz önüne alınacak husus­lar:

  • Birçok zemin parametresi sadece zemine özgü sabit değerler olmayıp, geril­me seviyesi, deformasyon tarzı (modu) gibi faktörlere bağlıdır.

  • Deney programı, tasarıma ilişkin parametrelerin ve bu parametrelerin deği­şiminin belirlenmesini sağlayacak tarz ve kapsamda hazırlanmalıdır. Deney sonuçlarının yorumunda her deneyin ilgili zemin şartlarında kullanı­şına ilişkin geçerli, yayınlanmış bilgiler göz önüne alınmalıdır.

  • Elde edilen değerler, veriler ve mahalli tecrübe ile karşılaştırılmalı ve yayınlanmış parametreler arasındaki yayınlanmış korelasyonlar göz önüne alın­malıdır.

  • Varsa büyük ölçekli saha deneyleri ve prototip yapılar üzerinde yapılmış öl­çümle~ analiz edilmelidir.

  • Varsa birden fazla tipteki deneylerin sonuçları arasındaki ilişki kontrol edilmelidir.
6.2 Zemin ve Kayaların Sınıflandırılması:
6.2.1 Zemin ve kayaların karakter ve temel bileşenleri, deney sonuçlarının yorumu öncesinde tanımlanmalıdır.
6.2.2 Malzeme göz ile incelenmeli ve bilinen bir sembol sistemi ile isimlendi­rilmelidir.
Göz ile incelemeye ilave olarak aşağıdaki tanımlama deneyleri yapılır:
Zeminlerde;

  • Dane dağılımı,

  • Tabii su muhtevası,

  • Kıvam limitleri,
Kayalarda, gerektiği durumlarda;

  • Tabii yoğunluk,

  • Porozite,

  • Ultrasonik hız,

  • Ani su emme,

  • Şişme,

  • Tek eksenli basınç veya nokta yükleme deneyi.
6.3 Yoğunluk:
          Yoğunluk, tasarım amacına uygun hassaslıkta bulunmalıdır. Yoğunluk bulu­nurken tabii veya insan eliyle sonradan yapılan değişiklikler ve tabakalaşma etkisi göz önüne alınır. Yoğunluk kumlar ve çakıllarda, penetrasyon deneyleri veya zemin mukavemetini gösteren gözlemlerden de zemin tipi ve dane dağılımı bilinmek kaydı ile tahmin edilebilir.
6.4 İzafi Sıklık:
          İzafi sıklık, ayrık daneli zeminlerin sıkılık derecelerini ölçen değer olup, laboratuarda standart deneylerle bulunur. Dolaylı bir yol olarak standart penetrasyon deney sonuçları da kullanılabilir.
6.5 Drenajsız Mukavemet:
          İnce daneli doygun zeminlerin drenajsız mukavemeti (Cu) saptanırken aşağıda­ki hususların etkisi göz önüne alınmalıdır.

  • Yerinde ve deneydeki gerilme durumu farklılıkları,

  • Numune örselenmesi (özellikle sondaj sırasında elde edilen deney numuneleri için),

  • Mukavemet anizotropisi (özellikle düşük plastisiteli killer için).

  • Fisürler (özellikle sert fisürlü killer için).

  • Deney sonuçları, kilin fisürlü veya fisürsüz halinin mukavemetini verebilir ve bu değerlerden herhangi biri kum arazi davranışını temsil edebilir. Bu tespitte nu­mune büyüklüğü de önemli olabilir.

  • Deney hızı (Çok hızlı deneyler daha büyük mukavemet değeri verme eğitimi taşırlar).

  • Büyük deformasyonların etkisi (Birçok kilde büyük deformasyonlarda veya önceden oluşmuş kayma yüzeylerinde mukavemet düşüşü gözlenir),

  • Zaman faktörü (Zeminin etkili bir biçimde drenajı için geçen zaman, zeminin permeabilitesi, serbest suyun varlığı ve geometrik koşullara bağlıdır. Bazı zeminler çok kısa süreli yüklemelerde mukavemet artışı gösterebilirler).

  •  Numunelerin homojen olmaması (kil numunelerde kum, çakıl bulunması gibi)

  • Doygunluk derecesi,

  • Drenajsız mukavemeti; deneylerden, özellikle arazi deneylerinden elde et­mede, yapılan teorik kabullerin güvenilebilirlik derecesi.
6.6 Efektif Mukavemet Paraınetreleri:
          Efektif mukavemet parametrelerinin belirlenmesinde (C’ ve Æ’) göz önüne alı­nacak hususlar:

  • c’ ve Æ’ ancak hesaplandıkları gerilme seviyeleri için sabit kabul edilebilirler. Düşük gerilmelerde c’ değeri sıfıra, yüksek gerilmelerde Æ’ değeri azalmaya gitme eğilimi gösterebilir.

  • Æ’ değeri iki bileşenden oluşur, bir bileşen zeminin gerçek sürtünme özelliği­ne (kritik durum sürtünme açısı), diğeri ise yoğunluk ve gerilme seviyesine bağlıdır. Birinci bileşen sabit kabul edilebilir, ikinci bileşen ise zemin kaba­rırsa veya sıkışırsa değişir. c’ değeri de yoğunluk ve gerilme seviyesine bağ­lıdır.

  • Æ’ değeri yoğunluk ve zemin danelerinin yerleşim tarzına bağlıdır. Bu özel­likler önüne alma sırasında kolayca bozulabilir nitelikte olup deney sonuç­larının değerlendirilmesinde göz önüne alınmalıdır.
          Zeminlerin düzlem gerilme hali için geçerli olan Æ’ değerleri genellikle üç ek­senli basınç şartlarında elde edilen değerden bir miktar da ha büyüktür.
6.7 Zemin Rijitliği:
          Zemin rijitliği tayininde göz önüne alınacak hususlar:

  • Su muhtevası ve gerilme seviyesinin etkisi (özellikle ön konsolidasyon ba­sıncı ile ilgili olarak).

  • Birim deformasyon hızının etkisi (özellikle zemin drenajı ile ilgili olarak).

  • Zemin içi doğrusal olmayan gerilme-deformasyon özellikleri.

  • Zemin yapısı ve zemindeki farklılıklar göz önüne alınarak numune büyüklüğü.
          Gerek arazide gerek laboratuar deneyi yolu ile zemin rijitliğinin güvenilir bir şekilde ölçümü çok zordur. Özellikle zemin numunelerindeki örselenme ve diğer bazı etkiler laboratuarda ölçülen rijitlik değerlerinin arazi değerlerinden daha kü­çük elde edilmesi sonucunu doğurabilir. Bu nedenle mevcut, daha önce yapılmış inşaatların davranışlarının gözlenmesi tavsiye olunur.
          Zeminlerin gerilme deformasyon ilişkisinin sınırlı bir gerilme aralığında doğ­rusal veya yarı logaritmik kabul edilmesi bazı hallerde uygun olmakla beraber ger­çek davranışın genellikle doğrusal olmadığı belirlenerek değerlendirme yapılmalıdır.
6.8 Kaya ve Kaya Kütleleri Kalitesi ve özellikleri:
6.8.1 Kaya kalite ve özelliklerinin tayininde kayaların karot numuneleri üze­rinde belirlenen davranışı ile sahada çok geniş bir alandaki kayanın davranışı, sahadaki kaya kütlelerinin yapısal süreksizlikler (tabakalaşma, eklemler, ezilme bölgesi ve erime boşlukları gibi) gösterdiği göz önüne alınarak birbirinden ayrı düşünül­melidir.
          Kaya eklemlerinin aşağıdaki özellikleri göz önünde bulundurulmalıdır.

  • Aralığı.

  • Doğrultusu.

  • Açıklığı.

  • Sürekliliği.

  • Sıklığı.

  •  Sıkılığı.

  • Pürüzlülüğü.

  • Dolgu maddesi.
6.8.2 İlgili olduğu takdirde göz önüne alınacak hususlar;

  • Su basıncı,

  • Çeşitli tabakaların özelliklerindeki önemli değişiklikler.
          Kaya kalite indisi (RQD) kayaların genel kaya kalite göstergesi olarak kullanı­labilir.
          Kaya özellikleri tahmininde (mukavemet, sertlik gibi) tünel işlerinde uygulanan kaya kütle sınıflandırılmaları kullanılabilir.